🔍
Dla programistów i redaktorów konfiguracji, którzy chcą łatwiej czytać XML oraz wychwycić błąd przed użyciem dokumentu.
Ułóż dokument XML z czytelnymi wcięciami i sprawdź jego składnię, uzyskując przejrzysty kod gotowy do debugowania lub publikacji.
Deweloper analizuje plik konfiguracyjny XML otrzymany od partnera. Wkleja treść, uruchamia formatowanie i od razu widzi poziomy zagnieżdżenia. Pomaga mu to zauważyć brakujący znacznik przed zintegrowaniem pliku z aplikacją.
Wszystko działa w Twojej przeglądarce: dokument jest analizowany i formatowany z wcięciami lokalnie. Wprowadzona treść XML nigdy nie jest wysyłana, udostępniana ani przechowywana.
Formatowanie działa na spacjach i wcięciach, aby struktura była czytelna. Nazwy znaczników i wartości tekstowe są zachowywane, ale przed zastąpieniem oryginalnego pliku sprawdź wynik, zwłaszcza jeśli w Twoim procesie białe znaki mają znaczenie.
Narzędzie przyjmuje także tekst, HTML i podobne pliki. Jeśli zawartość nie jest poprawnie sformułowanym XML, formatowanie może się nie udać lub dać częściowy wynik. Najpierw sprawdź charakter dokumentu, zanim oprzesz się na wyniku.
XML może wyglądać dla Ciebie na prawidłowy, a mimo to zawierać błąd składni, taki jak niezamknięty znacznik lub znak zastrzeżony nieescapowany prawidłowo. Popraw zgłoszony problem, a następnie ponownie uruchom formatowanie, aby potwierdzić, że struktura jest akceptowana.
Formatowanie uwypukla strukturę dokumentu i pozwala zauważyć niezamknięte lub źle zagnieżdżone znaczniki. Narzędzie nie zastępuje jednak pełnej walidacji względem schematu, więc traktuj wynik jako pomoc w przeglądzie. Po poprawieniu źródła uruchom formatowanie ponownie i sprawdź, czy układ jest czytelny. Dokument jest parsowany i wcinany lokalnie, bez wysyłania, udostępniania czy przechowywania zawartości.
Bardzo duży dokument może spowolnić przeglądarkę lub przekroczyć jej możliwości. Narzędzie parsuje i wcina XML lokalnie, więc nie przesyła zawartości na serwer. Jeśli formatowanie staje się zbyt wolne albo wynik jest nieużyteczny, podziel źródło na mniejsze fragmenty i formatuj je osobno. Po każdej zmianie sprawdź układ oraz to, czy znaczniki są domknięte i poprawnie zagnieżdżone.